سبکترین پرواز را تجربه خواهم کرد، نور را خواهم دید...

در جشن گدازه های روحم شرکت خواهم کرد و آرام ذوب خواهم شد...

آرام خواهم بود همچون یک خواب رویاگون، آرام خواهم زیست، آرام خواهم رفت...

به میهمانی مردمکهای عاشق سر خواهم زد و هوایشان را تنفس خواهم کرد

چه خوب که من فقط در خواب قاصدکهایم،

چه خوب که چون نسیم بی رنگم، بی وزنم، آرامم...

صفحه نفس میکشد......          کبوتر بیگناه خود را بر پنجره می کوبد......

جایی در دلم ترک میخورد...... کبوتر پرهایش میریزند.

جایی در دلم میسوزد......میسوزد......میسوزد......میسوزد

و کبوتر سینه اش کبود میشود...

پیش از آنکه پرده فرو افتد

پیش از پژمردن آخرین گل

برآنم که زندگی کنم

بر آنم که عشق بورزم

برآنم که باشم...

ردپای خیس بارون روی نیلوفر آبی                    بوسه ی یه موج بیتاب به تن ساحل خسته

فهم اعجاز پرنده تو سقوط برگ پائیز                        خاطرات یه مهاجر که به خاکش دل نبسته

تو که معصوم مثل اشکی بهترین خاطره ام باش          منو جادو کن به لبخند عشق من ساحره ام باش

از: http://taranehdarbaran.blogfa.com

دلم می خواد وقتی آخرین برگ زندگیم ورق می خوره ... کتابی باشه که از من به جا بمونه

دوست ندارم بدون هیچ رد پایی از این دنیا برم

رد پایی که نامم و یادم رو زنده کنه

کاش اونقدر توانا باشم تا این زنده کردن به نیکی باشه

شل سیلورستاین-از کتاب نوری در اتاق زیر شیروانی**

یک روز صبح زود چشمهایم را که باز می کنم، فرشته ای بالهایش را به صورتم می زند و می گوید این آخرین باری است که خورشید را می بینی . می توانی تا غروب کنار پنجره بایستی و با آسمان و پرنده هاش حرف بزنی . می توانی دستهایت را در رودخانه ای که از نزدیکی اتاقت می گذرد ، بشویی . می توانی مشقهای نا تمام کودکی ات را تمام کنی . روی سبزه ها دراز بکشی . درختان را در آغوش بگیری و گلهای سرخ را ببویی . می توانی آخرین سطر نامه ات را بنویسی و روزنامه های صبح و عصر را تا انتها بخوانی و دگمه های پیراهنت را در آینه ببندی.

باید تمام نوشته های ناتمامم را تمام کنم . کتابهایی را که نخوانده ام ، بخوانم و ... و سرانجام باید خدا را سپاس بگویم که اجازه داد یک روز دیگر باشم . با اشیاء و کلمات دوست شوم و زندگی ام در میان رویاهای معصوم بگذرد فرشته آنقدر دور می شود که فقط ردی از بالهایش را در آسمان می بینم . نمی دانم صدایم را می شنود یا نه، اما با همه وجودم فریاد می زنم

وقتی که فرشته به سوی بی نهایت پر می کشد؛ یادم می افتد هنوز کارهای زیادی هست که باید انجام بدهم. باید صندلی خالی ام را کنار گلدانهای شمعدانی بگذارم، با ابرهای دلتنگ راه بروم، آرام و بی صدا با آرزوهام خداحافظی کنم، عکس کبوتر را ببوسم، خطوط ساده چهره ها را به خاطر بسپارم. باید دلهایی را که شکسته ام، از نو بسازم. چشمهایی را که ندیده ام، به دقت ببینم.